Ik had het moeten weten na de eerste skidag. Mijn tenen hadden redelijk geleden die dag. Door veel druk te zetten achter op de ski’s zochten mijn tenen een weg naar boven en naar voren. Daar zit echter 4 cm kunststof, dus konden de 10 vriendjes nergens heen. Auw.

Geen probleem. Ik herinnerde me vorig jaar toen ik de laatste dag hetzelfde probleem had en een half jaar rondliep met een respectievelijk blauwe, zwarte en daarna ontbrekende grote teennagel. Exact een week voor “de ski” was mijn teennagel weer perfect genezen, dus dat mocht niet opnieuw gebeuren.

Resultaat: op dag 2 en 3 verband omgedaan om de druk op te vangen, mijn skischoenen nog strakker aangetrokken en verder gedaan. Minder pijn. Opgelost. Nu zijn we twee weken après le ski, en nergens last van.

Tot ik vanochtend naar mijn teen keek. Een zeer persoonlijk en intiem moment voor mij uiteraard. Maar nu zag ik dat mijn grote, zeg maar gerust “mega”, teen een enorme blauwe plek onder de nagel vertoonde.

Om het op zijn nederengels te zeggen: I have it sit again he.

Volgend jaar beter doen zoals E collega Bram. En treffelijke schoenen kopen.

Geen probleem. Nog een paar maanden en dan kan ik mijn nagel er weer af peuteren. Inderdaad: dat klinkt even goor als het werkelijk is. Daarom geen foto’s vandaag.

Videomateriaal op verzoek. Als ik mijn nagel een centimeter kan optillen :)

This entry was posted on Saturday, February 9th, 2008 at 3:23 pm and is filed under Zomaar. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.