Brussel. Stad van de perfecte tweetaligheid. Mooi.

Foto ©Raoul

Pietel vroeg zich onlangs (lees: 3 maanden geleden) af welke grote revolutie het internet gaat meemaken. Ik heb daar toen eens lang en hard over nagedacht, maar ben er uiteraard niet aan toegekomen om mijn gedachten op een semi geordende manier op digitaal papier te zetten. Dit verwondert mij uiteraard niets. De uitstelpolitiek is mij niet onbekend. Vervelend is natuurlijk wel dat ik nu probeer om het verhaal dat ik toen had opnieuw te reconstrueren zodat het er nog een beetje logisch uitkomt. Ik probeer. Samen met u.

Om meteen met de deur in huis te vallen: de volgende (r)evolutie lijkt mij de opkomst van het web als een sociale klasse.

Inderdaad. Een momentje stilte is nu wel van toepassing. Of toch op zijn minst een Hollandse “nou”.

Ik probeer mij nader te verklaren. U moet begrijpen dat het internet veranderd is sinds de jaren 90. Wat begon met corporate websites die hun brochure voor de gelegenheid hadden ingescand en as such op het net flikkerde, zijn we ondertussen aanbeland in een tijdperk waar informatie op een zeer gestructureerde manier aanwezig is. Van push naar pull, in hippe marketing slang. Vertaald: men duwt informatie niet door je strot. De internetgebruiker bepaalt zelf wat hij of zij wil zien.

“So?” vraagt u zich misschien af. Waarom is dit precies belangrijk? Simpel. Omdat alle macht zich verplaatst heeft van de traditionele instellingen (bedrijven, overheid, …) naar de gebruiker. Geloofwaardigheid wordt niet meer bepaald door je status in “real life”, maar door je reputatie die wordt opgebouwd onder gelijken. Het www, het collectief, heeft de touwtjes in handen. Hoeveel macht je in de echte wereld ook hebt, slechts 1 reactie van het www kan ervoor zorgen dat je alles kwijtraakt. En dat is revolutionair.

In de praktijk ondervinden we elke dag de voordelen hiervan. Neutrale reviews van producten, onafhankelijk nieuws, schandalen die komen bovendrijven, de wiki’s, blogs, fora…Noem het maar op. Het web is een fijne wereld geworden waar content echt king is.

Natuurlijk proberen de ‘traditionele machthebbers’ (ik begin als een communist te klinken) de neutraliteit te ondermijnen door te infiltreren in het www met ‘toffe filmpjes’, omgekochte blogs of valse informatie. Maar de gouden regel blijft: what’s not right for the web, stays out of the web. Het duurt soms wat lang, maar rotzooi komt altijd boven water. En de gevolgen van slechte of onjuiste content zijn vaak zo groot dat bedrijven en machthebbers wijselijk hun strategie veranderen en hun boodschap op een webvriendelijke manier gaan verspreiden. Het slechte gedrag zal binnen enkele jaren eruit evolueren. Ook dat is de kracht van het web.

We hebben deze evolutie te danken aan de basis van het internetgebruik: anonimiteit. Buiten de FBI, enkele complottheorieen en een geheime dienst hier en daar surfen we anoniem. En dat is fijn. Een warm dekentje. Hierdoor kunnen we zeggen wat we willen, zonder dat dit ons in het echte leven kan schaden. Heel af en toe wordt hier misbruik van gemaakt, maar de gouden regel van hierboven hanterend, loopt dat allemaal wel los.

Anonimiteit is meer dan weg kunnen komen met extreme uitspraken. Anonimiteit zorgt ervoor dat enige vorm van hierarchie op basis van geld, status of fysieke voordelen verdwijnt. Met andere woorden: weg met aristocratie en afgelopen met de survival of the fittest. Wie je bent in het collectieve web wordt enkel bepaald door wat je te vertellen hebt. Het is enkel jij, je computerke en je hersens. Niet je geld of je spiermassa. Alleen als je iets nuttigs kan bijdragen, heb je macht. En ook dat is fijn.

Het internet als sociale klasse vloeit daaruit voort. Een nieuwe maatschappij. Een klasseloze maatschappij waarin het wijze collectief boven het egoistische, materialistische individu staat. Een maatschappij gebaseerd op het intellect. Eentje waar Marx trots op kan zijn (weer de rode kant op).

Even een kleine randvoetzijnoot m.b.t. de facebooken van deze wereld. Deze internettrend gaat natuurlijk volledig tegen het betoog over anonimiteit in. Facebook en andere social networking sites floreren juist door je echte persoontje een aanwezigheid op internet te geven. Samen met alle emotionele en fysieke bagage die je in dat echte leven hebt verzameld. Ik denk echter dat deze trend is ontstaan vanuit commercieel perspectief. Ik ga er niet te diep op in, maar laat mij besluiten met de volledig ongefundeerde persoonlijke mening dat dit soort dingen gaan verdwijnen. Niet internetwaardig. Gouden regel enzo.

Maar wat zijn we met zo’n wijze, niet aristocratische, belangeloze maatschappij? Wie zal het zeggen. Verstandig bestuur? Een intellectuele elite die als collectief boven geld en materialisme staat? Een betere wereld? Verspilling van bandbreedte?

Ik kan in ieder geval perfect leven met het idee dat het collectief dat mij vertelt welke camera ik moet kopen ook de problemen in de wereld gaat oplossen.

Samen weten we wel wat we doen.

Dus je besluit, in Duitsland, de leuze te scanderen die miljoenen concentratiekampgevangen (scrabble alert!) hebben mogen lezen voordat ze zich dood mochten werken. En dan vraag je je af waarom je bloeiende carrière plotseling stopt bij een fantastisch belspelletje midden in de nacht.Oh ja. Ze hatte es nicht gewusst zeker.

Ze probeerde de situatie nog te redden met excuses. Oprechte excuses want het kind had echt geen flauw idee wat ze gedaan had. Helaas: zu spät voor het management.

Laten we maar hopen dat ze niet werkloos blijft, gefrustreerd raakt en extreem rechts gaat stemmen. Dan krijgt dit incidentje ineens een hele andere dimensie.