De inhoud van deze blog laat te wensen over. Geen scoops. Geen nuttige informatie. Niets dat de achteloze surfer zou kunnen interesseren of oppikken. Er zijn nochtans genoeg gaten in de markt om te vullen. De plannen zijn er. De wil is er. De tijd ontbreekt. Zoals altijd. Dan maar schrijven over onzin. Dan staat er tenminste iets.
Ok. Ze bestaan al lang. Maar niemand hier in min vloandrenland kent ze. Twee Nederlandse cabaretiers die zingen. Prachtig zingen. Met teksten die je ziel doorboren, je hart uitrukken en nog meer van dat soort anatomisch semi-correcte beeldspraak. Voor ieder jeugdtrauma, liefdesverdriet, dood van één of meerdere ouders en/of vrienden, een leven zonder inhoud…ze hebben voor alles wel iets geschreven. Heerlijk.
“Als jij dan bij me weggaat, mag ik dan met je mee?”
Dat zijn toch de one liners die we zelf hadden willen verzinnen, toch? Aanraders voor de iTunes bibliotheek:
Lopen tot de zon komt
Mis ik jou
Kees
Morgen is ze weg
Een Spaanse moslim groet zijn god
Mooi liedje
Eerste helmersstraat
En de rest ook eigenlijk.
Ok, voor de vuilzakken worden buitengezet, eerst nog iets anders. In een vlaag van nostalgie had ik het idee om terug in contact te komen met klasgenoten van “vroeger” (zoals dat zo mooi heet). Ik denk niet dat iedereen mij erg tof vond toen, en degenen die dat wel vonden heb ik na mijn middelbare schooltijd op zeer typische wijze, maar zonder kwaad opzet, genegeerd. Het kwam er niet van, zeggen dan wel eens.
Dus begin ik met een schone lei. Ik reik hierbij mijn hand opnieuw uit om toch eens iets te horen van de mensen waarmee ik zes jaar van mijn leven heb rondgewandeld. Er is alleen een probleempje. Dit bericht is onvindbaar op het web.
Om de toevallige googelaar (inderdaad een mooie, hetzij licht idiote, term, dank u) dit bericht te kunnen laten lezen moet ik wat broodkruimels achterlaten. Een naam enzo. En wat persoonlijke info. Een nogal grote stap voor een beginnend blogger.
Maar goed. We gaan ervoor. Ik out mijzelf als mijzelf zodat Google en elke zoekrobot mijn HTML zal absorberen en uiteindelijk deze website zullen opnemen in een van hun miljarden zoekresultaten. Ik zal beroemd worden. Ik zal bekend worden. Ik zal faam verwerven op het internet…
Ok. Misschien niet. Maar het is een begin. Een slecht begin eigenlijk. De achteloze lezer mag de volgende paragraaf dan ook overslaan. Irrelevant informatie.
Robotjes, hier komt het. Mijn naam is [tromgeroffel] Hans. En nog erger: Hans Kerkhoff. Ik heb zes jaar op de Chr. Scholengemeenschap Oude Hoven in Gorinchem gezeten waar ik VWO (gymnasium) heb gedaan van 1994 tot 2000. Deze informatie enkel en alleen voor de robotjes dus.
U mag nu doorlezen.
Laat google maar indexeren. Ik hoor haar robots dichterbij kruipen. Ik heb vooral dringend meer slaap nodig want de onzin die ik aan het uitkramen ben bereikt nieuwe hoogtes.
Maar goed. Terug naar het begin. Mensen die mij nu vinden via Google en mij nog eens willen spreken… U mag me altijd mailen op hans [at] retromorphosis [dot] org.
Vanmiddag, omstreeks 4 uur in de namiddag heb ik met een sluipschuttersgeweer (merk en type onbekend) vanuit een flatgebouw het vuur geopend op de stoet van John Fitzgerald Kennedy, president van de Verenigde Staten van Amerika. De kogel penetreerde de wang van de president, doorboorde vervolgens de keel waarna de kogel afketste op het koetswerk van de auto. Kennedy overleed ter plekke.
En dat allemaal dankzij het spelletje JFK Reloaded wat ik vandaag precies 1x gespeeld heb. Dat spelletje bestaat blijkbaar al sinds 2004, maar ik ben wat dat betreft nogal traag. Zo ontdekte ik de muziek van Kurt Cobain pas zes jaar nadat de man ontdekte dat hij zijn Nirvana niet in dit leven ging vinden. Traag dus. Excuses.
Het spel is aardig voor wie een keer in de huid van Lee Harvey Oswald wil kruipen en graag eens een Amerikaanse president afschiet. Elk ander nut ontgaat mij volledig. Maar ik wilde dit toch even met jullie delen.
Dan wordt het nu tijd dat ik de vuilzakken ga buitenzetten die al twee weken in de regen staan te verrotten op mijn balkon. Tof.
Ik had u gewaarschuwd. Ik had mezelf gewaarschuwd. Blijven posten ging een opgave worden. Een hele week heb ik niets geschreven. Niet omdat ik geen inspiratie had hoor. Men heeft dat niet nodig bij het schrijven van complete onzin. Nee. Tijd is het probleem. Ik moet de rekensom nog maken…Wacht. Ik zal de rekensom met u maken.
Maandag: 8.00 - 2.30
Dinsdag: 8.00 - 20.00
Woensdag: 8.30 - 19.00
Donderdag: 9.00 - 22.30
Vrijdag: 08.30 - 19.00
Zondag: 13.00 - 19.00
Maakt een totaal van: 70,5 werkuurtjes.
Tijd is zeldzaam. Slaap nog meer. Ik zal proberen toch nog ergens 5 minuutjes per dag te vinden om iets te schrijven. Namens het volledige comité bied ik mijn brede lezerskring mijn welgemeende excuses aan voor deze grove nalatigheid.
Ik ben officieel een Sjonnie.
Een beetje te hard tijden in de tunnels van Brussel. Dat kan nog.
Standaard te hard rijden in de tunnels van Brussel. Acceptabel.
Een klein wedstrijdje houden met een opgevoerde brommer. Al op het randje.
Maar als die brommer je passeert. Stopt. Wijst naar je auto en jij met een glimlach van 2 meter doorsnede kijkt naar de bestuurder die zijn duim opsteekt…Dat is een brug te ver. Ik excuseer mij voor het feit dat ik dat net iets te leuk vond.
Zo worden Sjonnies gemaakt.
Ik ging normaal gesproken virale- en/of andere webacties ver mijn blog houden. Maar ja, als het onderdeel van je job is, dan moet je soms wel. En dit is een prachtig voorbeeld van virale marketing.
Maak van jezelf een Simpson figuur. Allemaal ter promotie van de Simpsons Movie. En zeg nu zelf, als je fan bent van de serie, wie wil er dan geen eigen Simpsons figuurtje. Het werkt niet altijd even goed, maar je wil het graag geloven. Perfect op doelgroep. Relevant. Leuk. Een waardige toevoeging van het web.
Slaap is heerlijk. Maar zo zeldzaam. En als je weinig slaapt is elk moment dat je je ogen kan sluiten goud waard. Niet tijdens het rijden natuurlijk. Want ook al is het zeer verleidelijk, het is ook redelijk gevaarlijk. Niet dat ik wil discrimineren, maar blinden kunnen nu eenmaal minder goed afstanden inschatten. Vandaar dat men wakker blijft op de weg. Een goed idee.
Is er dan een oplossing? Je oogjes toedoen als het wel mag. Zo vijf minuutjes soezen in je bureaustoel. Of in de parkeergarage. Of als passagier onderweg naar een presentatie. Een powernap noemen ze dat. Een mini powernap toch. Je zou er vroeger voor opstaan om zo’n moment te mogen meemaken. Of gewoon wat meer slapen. Dan heb je geen (mini) (power) nap meer nodig.
Goed idee. Slaapwel.
Geen vlekje. Geen hoopje. Geen oneffenheden in het wegdek vandaag. Met andere woorden: het egeltje heeft het gered. Namens hem (of haar) dank voor uw steun en toewijding om dit kleine, maar zeker niet minder belangrijke wonder te laten geschieden. Ook dank aan de de mensen van Bridgestone, Michelin en Goodyear en de heren A. B. en S. die hier ongetwijfeld een belangrijke bijdrage in hebben geleverd.